Denga – czy mamy przełom?

Zapadalność na dengę według danych WHO wzrosła w II połowie XX wieku niemal trzydziestokrotnie. Ten ogromny skok zachorowań powodowany jest przez urbanizację, wzrost liczebności populacji, zwiększającą się popularność podróży oraz globalne ocieplenie. Obecnie denga stanowi drugą po malarii najpowszechniej diagnozowaną infekcję w tej grupie chorób zakaźnych.

Od lat prowadzone są badania nad rozwiązaniem profilaktycznym i znalezieniem skutecznej szczepionki na dengę. W grudniu 2015 koncern Sanofi Pasteur jako pierwsza firma ogłosił sukces. Należy jednak nadmienić, że w trakcie badań klinicznych jest pięć kolejnych kandydatów na szczepionki, z czego dwa preparaty obecnie przechodzą III fazę badań.

Dengvaxia (Sanofi Pasteur) ma za zadanie pobudzić układ odpornościowy poprzez wytworzenie przeciwciał dla wszystkich czterech serotypów wirusa dengi. Skuteczność szczepionki niestety nie jest 100%. W testach klinicznych szczepionka redukowała ryzyko zachorowania o około 60%. Pozytywna wiadomość to taka, że skuteczność szczepionki była wyższa dla dwóch najgroźniejszych serotypów dengi. Wątpliwości są co do skuteczności szczepionki u dzieci, szczególnie poniżej 9 roku życia, oraz u osób starszych. Dlatego też środek został zatwierdzony do użytku u pacjentów pomiędzy 9 a 45 rokiem życia.

Na początku kwietnia br. uruchomiono na Filipinach program zaszczepienia ok. miliona uczniów szkół publicznych z terenów, w których denga występuje endemicznie w dużym nasileniu. Inne kraje, w których zarejestrowano szczepionkę: Brazylia, Meksyk, Salwador. Schemat szczepień to: 0/6/12 miesięcy – 3 dawki.

Niewątpliwie jest to duży krok i jeśli dalsze badania wykażą jej skuteczność, szczepionka prawdopodobnie będzie mogła być dostępna również dla podróżników wybierających się do Azji Południowo-Wschodniej, Ameryki Południowej czy Afryki.

dengue-virus.png

Opis choroby

Denga jest chorobą zakaźną – wywoływaną przez wirusa (Flaviviridae, rodzaj: Flavivirus). Najbardziej niebezpieczne są wywołujące gorączkę krwotoczną serotypy 3 i 4 (jest ich w sumie 4). Ważna informacja: infekcja jednym serotypem, choć uodparnia na ten właśnie serotyp wirusa, podnosi ryzyko powikłań w przypadku infekcji innymi typami wirusa.

Zakażenie następuje poprzez ugryzienia komarów z rodzaju Aedes, najczęściej Aedes aegypti. Żyją one zazwyczaj w strefie między 35° N i 35° S oraz poniżej 1000 m.n.p.m. Są zdolne kłuć i rozprzestrzeniać wirusa w każdej porze doby i roku, choć najczęściej zdarza się to o poranku i wieczorem. Wirus nie przenosi się z człowieka na człowieka.

Choroba nieco ciężej przebiega u dorosłych, lecz dzieciom grozi większe ryzyko poważnych komplikacji. Okres inkubacji trwa od kilku do 14 dni – czyli podróżni, u których zaobserwowano niepowikłaną gorączkę po ponad 2 tygodniach od powrotu z terenów endemicznego występowania choroby, mają małe prawdopodobieństwo dengi.

Objawy: gorączka, bóle kostno – stawowe, bóle głowy, powiększenie węzłów chłonnych i wątroby. Gorączka typowa dla dengi przebiega w poniższy sposób: wysoka temperatura i bóle stawów z naciskiem na stawy kolanowe. Spadek gorączki następuje po 2-4 dniach. Po krótkiej (do kilkudziesięciu godzin) remisji następuje powrót gorączki i tym razem towarzyszy jej grudkowo-plamista wysypka od rąk i stóp przechodząca na kończyny, tułów, rzadziej twarz. Najgroźniejsza postać kliniczna to gorączka krwotoczna dengi. Jest to ciężka postać choroby i cechuje się wysoką śmiertelnością. Ma silniejsze objawy początkowe wraz z wymiotami, po 2-3 dniach dochodzą bóle brzucha, powiększenie wątroby i skaza krwotoczna – wybroczyny (petechie) spowodowane pękaniem naczyń krwionośnych i krwawe podbiegnięcia. Może dojść do śpiączki. Krwawienia do jam ciała pojawiają się w 4-5 dniu choroby – w braku leczenia dochodzi do wstrząsu i może dojść do zgonu. Jednak należy zaznaczyć, że większość chorych na dengę (wszystkie serotypy) powraca do zdrowia bez poważnych następstw – konieczne jest jednak wdrożenie leczenia. Na pewno nie można bagatelizować tej choroby.

 

http://apps.who.int/iris/bitstream/10665/44188/1/9789241547871_eng.pdf
http://www.who.int/immunization/research/development/dengue_q_and_a/en/ 
http://emedicine.medscape.com/article/215840-overview 
http://kopalniawiedzy.pl/denga-szczepionka-Dengvaxia,23743
http://www.medexpress.pl/nowa-kampania-w-wojnie-z-denga/63695
Facebook Twitter Google Digg Reddit LinkedIn Pinterest StumbleUpon Email

Podróże kształcą, bawią, wciągają i wzbogacają. Niekiedy mogą nas wzbogacić w obce naszemu organizmowi patogeny… W jaki sposób można, należy, a czasem nawet koniecznie trzeba chronić się szczepieniami i jak skuteczna może być ta ochrona. Postaramy się przekazać w pigułce wiedzę przydatną przed przyjęciem ampułki

Nie ma już miejsc, do których nie zaglądaliby turyści, a podróże międzykontynentalne są codziennością. Oznacza to, że podróżują wszyscy, w różnym wieku i o zróżnicowanym stanie zdrowia. Ryzyko zachorowania, zakażenia lub zarażenia zależne jest o kilku podstawowych czynników:

  • stopień endemiczności danego regionu świata
  • ogólny stan zdrowia podróżnika (choroby przewlekłe, stan układu immunologicznego, stan układu termoregulacji, wiek, ciąża itp.)
  • długość pobytu
  • planowane czynności w odwiedzanym regionie świata (sporty: wspinaczka wysokogórska, nurkowanie, sporty ekstremalne)
  • podjęte działania ochronne

Szczepienia są jednym z elementów szeroko pojętych działań ochronnych. Jednak ze względu na to, że przedstawiają jeden z najdłuższych etapów przygotowawczych do wyjazdu lub wyprawy należy o nich pomyśleć odpowiednio wcześnie i zgłosić się do odpowiedniej instytucji lub lekarza medycyny podróży. Co więcej – niektóre ze szczepień muszą być powtórzone. Tym bardziej zachęcamy do konsultacji medycznej minimum 6 tygodni przed planowaną podróżą.

Lista szczepień, które mogą uratować nam zdrowie, a czasami nawet i życie nie jest wcale rozbudowana. Wobec tego, pomimo że szczepienia te nie należą do tanich, ich działanie jest wieloletnie, więc traktujmy je, jako bardzo dobrą inwestycję.

Przede wszystkim należy sprawdzić, jakie choroby występują w regionie, do którego się wybieramy. Następnie odpowiednio dobieramy do wyjazdu potrzebne szczepienia.

tabela choroby

Choroby tropikalne

  • Wirusowe zapalenie wątroby typu A (WZW A) – choroba układu pokarmowego, wywoływana przez wirusa zapalenia wątroby typu A. Może przebiegać bezobjawowo, ze średnim nasileniem albo mieć przebieg bardzo ciężki.
  • Wirusowe zapalenie wątroby typu B (WZW B) – ciężka choroba, wywoływana przez wirus zapalenia wątroby typu B. Do zakażenia dochodzi poprzez kontakt skaleczonej skóry lub błon śluzowych z zarażoną wirusem krwią lub innymi wydzielinami.
  • Kleszczowe zapalenie mózgu – wirusowa choroba ośrodkowego układu nerwowego, wywoływana przez wirusy przenoszone przez kleszcze. Można się nią zarazić przez zakażonego kleszcza bądź niepasteryzowane produkty nabiałowe.
  • Cholera – ostra choroba przewodu pokarmowego, wywoływana przez bakterię Vibrio cholerae. Większość zakażeń przebiega bezobjawowo, forma łagodna charakteryzuje się wodnistą biegunką, natomiast w ciężkich przypadkach następuje obfita, wodnista biegunka z nudnościami i wymiotami prowadząca do odwodnienia. W ciężkich przypadkach odwodnienie to może prowadzić do śmierci.
  • Zakażenia meningokokowe – wywoływane przez bakterie Neisseria meningitidis. Większość przypadków choroby wywołana jest przez grupy serologiczne: A, B i C; rzadziej przez serotypy Y (obecne w Stanach Zjednoczonych) i X (Afryka, Europa, Stany Zjednoczone).
  • Wścieklizna – śmiertelna choroba zakaźna o ostrym przebiegu, wywoływana przez neurotropowe wirusy pochodzące z rodziny Rhabdoviridae. Do zarażenia dochodzi zwykle poprzez ugryzienie człowieka przez chore zwierzę, (które może nawet nie wykazywać oznak wścieklizny) oraz rzadziej poprzez przedostanie się wirusa przez uszkodzoną skórę czy błony śluzowe.
  • Żółta febra (żółta gorączka) – ciężka choroba, wywoływana przez wirus należący do rodziny Flaviviridae, zaliczany również do arbowirusów – czyli wirusów, roznoszonych przez stawonogi. Przenosi się na człowieka poprzez ukłucie przez zakażonego wirusem komara.
  • Tężec – ostra choroba, wywoływana przez bakterie Clostridium tetani, obecne w glebie. Do zakażenia dochodzi poprzez zanieczyszczenie rany ziemią, nawozem, kurzem lub innym ciałem obcym, zanieczyszczonym zarodnikami tężca.
  • Błonica – ostra bakteryjna choroba, wywoływana przez toksyczne szczepy Corynebacterium diphtheriae oraz Corynebacterium ulcerans. Szerzy się drogą kropelkową lub przez bezpośredni kontakt z chorym bądź nosicielem.
  • Poliomyelitis – znana również jako polio lub Choroba Heinego-Medina to choroba centralnego układu nerwowego, którą wywołuje wirus polio (serotyp 1, 2 i 3). Do zakażenia dochodzi głównie drogą pokarmową.
  • Dur brzuszny – ostra układowa choroba zakaźna, wywoływana przez pałeczkę duru brzusznego Salmonella typhi. Do zakażenia pałeczkami duru brzusznego dochodzi na drodze pokarmowej, przez spożycie zakażonej żywności lub wody, rzadziej w wyniku bezpośredniego kontaktu z osobą chorą lub nosicielem.
  • Malaria – groźna dla życia choroba pasożytnicza, przenoszoną przez komara widliszka. Zapobieganie malarii polega na unikaniu ukłuć tych owadów (repelenty, moskitiera) i stosowaniu profilaktycznych leków przeciwko tej chorobie.
  • Japońskie zapalenie mózgu – choroba wirusowa przenoszona przez komary z rodzaju Culex. Zakażenia u ludzi najczęściej są bezobjawowe. W przypadkach objawowych choroba może przebiegać łagodnie lub ciężko. Infekcje łagodne charakteryzują się gorączką, aseptycznym zapaleniem opon mózgowych i zapaleniem mózgu.

Inne choroby

Leptospiroza – choroba wywołana przez krętki Leptospira roznoszone przez zwierzęta domowe i dzikie. Choroba zakaźna, na którą narażeni są przede wszystkim górnicy, hydraulicy, pracownicy zatrudnieni przy oczyszczaniu kanałów, rolnicy, osoby kąpiące się w zanieczyszczonych zbiornikach wodnych oraz stykające się z odchodami zakażonych zwierząt. Źródłem zakażenia jest mocz chorych zwierząt. Do zakażenia dochodzi najczęściej przez  uszkodzoną skórę.

Ameboza – choroba pasożytnicza przewodu pokarmowego (pełzakowica), rzadziej wątroby, wywoływana przez pełzaka czerwonki. Do zarażenia dochodzi poprzez konsumpcję żywności lub wody zanieczyszczonej cystami, które są oporne na działanie chloru stosowanego w sieciach wodociągowych, mogą długo utrzymywać się na surowych owocach i warzywach. Patogen kosmopolityczny, częściej spotykany w krajach gorącej strefy klimatycznej o niskich standardach sanitarnych.

 

Lista dostępnych szczepień dla dzieci i dorosłych wyjeżdżających za granicę

tabela szczepienia

 

Słowniczek:

  • Szczepionka – produkt pochodzenia biologicznego zawierający antygen, wprowadzany do organizmu za pomocą igły, aerozolu lub doustnie, stymulujący układ odpornościowy organizmu do rozpoznania, jako obcy, niszczenia i wytworzenia pamięci poszczepiennej
  • Szczepienie – wprowadzenie do organizmu człowieka (lub zwierzęcia) preparatu, który uodparnia przeciw chorobie
  • Immunizacja – zwiększenie odporności immunologicznej organizmu na działanie czynników chorobotwórczych, uzyskane sztucznie w wyniku szczepień lub wstrzyknięcia surowicy odpornościowej
  • Zakażenie – (infekcja) to zaatakowanie, wniknięcie i rozwój zarazków w organizmie
  • Zarażenie – przedostanie się do organizmu patogenu ze środowiska w którym się rozmnażał
Facebook Twitter Google Digg Reddit LinkedIn Pinterest StumbleUpon Email

Na początku tego miesiąca Światowa Organizacja Zdrowia podała ostrzeżenie w sprawie wirusa Zika, chcąc zainicjować skoordynowaną międzynarodową reakcję, w celu zminimalizowania zagrożenia w krajach dotkniętych wirusem Zika i zmniejszenia ryzyka jego rozprzestrzenienia.
Brzmi poważnie, prawda? I sprawa dla kobiet planujących ciążę i tych spodziewających sie dziecka jest w istocie poważna. Chociaż WHO nie ma twardych danych dla ograniczenia podróży lub handlu, istnieją uzasadnione obawy dotyczące rozprzestrzeniania się wirusa.

Zacznijmy od podstaw.

Czym jest wirus Zika i w jaki sposób można się nim zarazić?

Nosicielem wirusa Zika są komary i jest to wirus blisko spokrewniony z dengą. Spotykany jest u zwierząt wielu krajów Azji i Afryki. Odkryty został w latach 50-tych, jednak do tej pory nie obserwowano wielu ognisk wśród ludzi. Jednak od 2013 roku naukowcy i lekarze mieli do czynienia z dużymi ogniskami Zika w krajach Pacyfiku, a w 2015 i nadal w 2016, kolejne ogniska obserwowane są w Ameryce Północnej i Południowej.

Wirus rozprzestrzenia się przez ukąszenie zarażonego komara z gatunku Aedes, zwłaszcza Aedes aegypti zwanego też komarem dengi. Żyją one często w pobliżu budynków na obszarach miejskich.

mosqito-zika-300x200

Zaobserwowano również pojedyncze przypadki transmisji poprzez kontakt seksualny lub transfuzję krwi. Wirus pozostaje we krwi przez około tydzień. Informacja o tym jak długo wirus pozostaje w nasieniu nie jest obecnie znana.

Objawy i symptomy

Obejmują one (lecz nie są ograniczone do): łagodna gorączka, wysypki skórne, zapalenie spojówek, bóle mięśni i stawów, złe samopoczucie, bóle głowy. Uwaga! Objawy są łagodne i trwają do około tygodnia. Rozwijają się u ok. 1 na 5 osób zakażonych wirusem Zíka.

Kobiety, które starają się zajść w ciążę lub które planują zajście w ciążę zdecydowanie powinny skonsultować się z lekarzem przed wyjazdem w obszary dotknięte wirusem Zika, oraz ściśle przestrzegać zasad zapobiegania ugryzieniom komarów w trakcie podróży.

Leczenie

W tej chwili nie ma konkretnego leku dla wirusa Zíka, w razie potrzeby stosuje się leczenie objawowe (np. odpoczynek, płyny).

Profilaktyka

Nie ma szczepionki przeciw wirusowi Zika.

Profilaktyka polega na unikaniu ugryzień komarów na terenach dotkniętych Zika.

Ze względu na zagrożenia związane z możliwością wystąpienia poważnych skutków dla kobiet w ciąży, lub starających się zajść w ciążę, powinny one rozważyć odwołanie lub przesunięcie w czasie swojej podróży na obszary dotknięte Zíka. Instytucje badawcze potwierdzają zależność między wirusem Zika a mikrocefalią (małogłowie).

Ryzyko transmisji Zíka poprzez seks jest niskie, jednak zaleca się stosowanie prezerwatyw jako środka za zapobiegawczego. Oraz również przez około miesiąc po powrocie z obszarów występowania wirusa.

Wszyscy podróżujący do krajów, w których istnieje ryzyko wystąpienia chorób przenoszonych przez komary powinni stosować się do zaleceń zapobiegających ugryzieniom. Techniki:

  • Repelenty i środki odstraszające zawierające DEET, picaridin, IR3535 lub olejki cytrynowo-eukaliptusowe lub p-Menthane-3,8-diol (np. citronella)
  • Najpierw nakładamy kremy z filtrami słonecznymi, a potem repelent
  • Spryskanie lub nałożenie na ubrania permethrin
  • Noszenie ubrań z długim rękawem i spodni o długich nogawkach
  • Zatrzymywanie się w miejscach z klimatyzacją lub stosowanie ekranów na okna i drzwi
  • Używanie moskitiery nad łóżkiem
  • Opróżnienie pojemników (jak wazy, doniczki, wiaderka) ze stojącej wody
Źródła:
http://www.who.int/mediacentre/factsheets/zika/en/
http://www.health.gov.au
http://www.cdc.gov.pl

 

Facebook Twitter Google Digg Reddit LinkedIn Pinterest StumbleUpon Email

Finał CPR on the Beach w Helu

Akcja CPR on the Beach dotarła do końca cypla – gorący finał miał miejsce na scenie miejskiej w Helu. Wraz z wodnym ochotniczym pogotowiem ratunkowym oraz ochotniczą strażą pożarną pokazaliśmy działania ratownicze na wodzie i ewakuację na lądzie. Celem całej akcji było zachęcenie osób podróżujących i aktywnie uprawiających sporty wodne do regularnego treningu pierwszej pomocy i świadomego przygotowania do sytuacji zagrożenia zdrowia i życia.

W trakcie całej akcji prowadziliśmy warsztaty z udzielania pierwszej pomocy osobie nieoddychającej i prowadzenia CPR zarówno na dorosłych, jak i na dzieciach. Uciskali ci starsi i ci młodsi, wszyscy z zapałem i zaangażowaniem!

Fundacja Safe Water Safe Land przejechała cały półwysep helski organizując słoneczne, plażowe akcje i zapraszając do wspólnych ćwiczeń kitesurferów, wakeboarderów, żeglarzy i plażowiczów.

Facebook Twitter Google Digg Reddit LinkedIn Pinterest StumbleUpon Email
Exemple

Żeglujemy ratowniczo do Jastarni

Jastarnia to nie tylko piękne plaże, ale również port i siedziba naszego partnera – Akademii Jachtingu. Wraz z żeglarzami z Półwyspu zorganizowaliśmy warsztaty ratownicze na terenie portu. Były węzły ratownicze, rzutki ratunkowe, bezpieczne przenoszenie poszkodowanego chwytem ratowniczym i oczywiście CPR. Ćwiczymy, ćwiczymy, ćwiczymy – wołamy o pomoc, wzywamy służby, ale też przystępujemy natychmiast do uciśnięć jeśli poszkodowany  nie oddycha. Żeglarze spisali się na medal!

 

 

Facebook Twitter Google Digg Reddit LinkedIn Pinterest StumbleUpon Email

Chałupy welcome to … CPR!

Safe Water Safe Land działał dziś na słonecznym spocie w Chałupach 6. Mega energia, wiatr i fun! O pierwszej pomocy mówiliśmy, pokazywaliśmy i ćwiczyliśmy w Easy Surf & Kite Center. Wraz z instruktorami i uczestnikami obozów windsurfigowych i kitesurfigowych przygotowywaliśmy się do działań przy wyciąganiu poszkodowanego z wody, sprawdzaniu oddechu, zabezpieczaniu nieprzytomnego i uciskaniu klatki piersiowej osoby nieoddychającej.

Facebook Twitter Google Digg Reddit LinkedIn Pinterest StumbleUpon Email

Bezpiecznie w Ekolagunie

Drugi dzień akcji CPR on the Beach ekipa Safe Water Safe Land przeprowadziła na campingu Ekolaguna. Było maksymalnie słonecznie, całkowicie na piasku i absolutnie na wagę życia. Część warsztatów była dla dzieci – zaprzyjaźnialiśmy je z opatrunkami, deską ortopedyczną, wzywaniem pomocy. Dla dorosłych były warsztaty pierwszej pomocy zarówno niemowlętom, dzieciom i dorosłym z zakresu zadławień i zakrztuszeń oraz CPR wraz z użyciem AED. Dziękujemy wszystkim za wspólne popołudnie!

Facebook Twitter Google Digg Reddit LinkedIn Pinterest StumbleUpon Email

Start CPR on the Beach

W lekko deszczowe poniedziałkowe przedpołudnie wystartowaliśmy z CPR on the Beach. Pierwszą plażą, na której ekipa Safe Water Safe Land zrobiła warsztaty pierwszej pomocy był wake park w Sławutówku – WakeProjekt. Właściwe warsztaty poprzedziła akcja na wodzie – poszkodowanego ridera ewakuowaliśmy bezpiecznie z wody, sprawdziliśmy oddech i wezwaliśmy służby, a do ich przyjazdu zabezpieczyliśmy wakeboardzistę urazowo.
Udana akcja, udane warsztaty i przećwiczone ważne umiejętności. Pływasz na wake – zawsze rób to w kasku i kamizelce. Pamiętaj, że przy wypadkach nad wodą najważniejsza jest ewakuacja i oddech poszkodowanego!

swsl slawutowko

Facebook Twitter Google Digg Reddit LinkedIn Pinterest StumbleUpon Email

Odliczanie do startu CPR on the Beach!

cpr plakat big

13/07 godz. 12.00 start w Sławutówku w Wake Projekt

14/07 godz. 16.00 Ekolaguna

15/07 godz. 16.00 Chałupy 6 – Easy Surf Center

16/07 godz. 16.00 Jastarnia – przystań jachtowa

17/07 godz. 16.00 Hel – scena miejska

 

Do zobaczenia!

Facebook Twitter Google Digg Reddit LinkedIn Pinterest StumbleUpon Email

Przedpremierowa odsłona CPR on the Beach!

Przedpremierowa odsłona projektu CPR on the Beach – to był gorący, plażowy wieczór w Wawa Wake!
Misją Safe Water Safe Land jest promocja bezpieczeństwa i umiejętności ratowniczych wśród osób podróżujących i uprawiających sporty wodne, dlatego zaprosiliśmy do udziału w pozorowanych akcjach ratowniczych fanów wakeboardingu, instruktorów tego sportu i operatorów wyciągu. W Wawa Wake – stołecznym wakeparku – są dwa wyciągi 2.0, obydwa z przeszkodami (kickery, slider, funbox) i choć wszystko zostało zorganizowane z troską o bezpieczeństwo, o wypadek – jak to w sportach ekstremalnych – nie trudno. Zrobiliśmy więc akcję na pełnych obrotach – trening na wodzie i na plaży. W ruch poszły rzutki, koła, bojki SP, pas ratunkowy i AED! Pokazaliśmy, jak z użyciem napędu wyciągu oraz odpowiedniego sprzętu szybko przetransportować z wody na brzeg poszkodowanego ridera. Była resuscytacja na fantomach, wyciąganie z wody i morze emocji! Teraz czekamy z energią i zapałem na lipiec oraz widzimy się z Wami na Helu!
Facebook Twitter Google Digg Reddit LinkedIn Pinterest StumbleUpon Email